Henk-Jan van der Klis

Paginabreed werd in de Charisma van juni 2005 een ‘analyse’ (beter: promotie) van Moderne Koningen van Harold Eberle en John Garfield gegeven naar aanleiding van een themadag bij een Pinkstergemeente in Almere. En het klinkt zo mooi: moderne koningen is de term voor mannen en vrouwen die actief zijn in het bedrijfsleven, overheid, onderwijs, media, financiën, kunst…om daar Gods koninkrijk te vormen. Aan de basis van het boek ligt het idee dat God net als in het Oude Testament gebruik wil maken van priesters (focus op tempel/kerk), koningen (gericht op het koninkrijk en maatschappij) en profeten (voor het doorgeven van boodschappen van God). Dit fundament is zwak: God wilde helemaal geen aardse koning, de rol van de rechters (richters), aartsvaders en vreemde mogendheden (Filistijnen, Egyptenaren, Assyriërs, Babyloniërs, etc.) wordt genegeerd. Tevens komt het model in het Nieuwe Testament niet voor. Ook op de claim: “Koningen zijn van nature creatief, daadkrachtig en gericht op competitie. God gebruikt deze ondernemende mensen om de Grote opdracht te vervullen en zijn Glorie in de maatschappij vrij te zetten” is het nodige af te dwingen. God zoekt geen competitie, maar dienstbaarheid, geen onderneming, maar onderwerping, geen maatschappelijke successen, maar genade voor verlorenen. Nog zo’n rare quote: “Indien deze drie rollen samenwerken, ontstaat er een krachtig besturingsmodel om de wereld te vormen naar Gods ideaal.”

‘Krachtige besturingsmodellen’ zijn mooi voor een bedrijf, een gemeente is in de eerste plaats een organisme, dat haar sturing krijgt vanuit het Hoofd, Jezus Christus. En “de wereld te vormen naar Gods ideaal” is een krachtige uiting van de Kingdom Now theologie, een soort mengeling van een theocratie en wereldverbeteraars. Bekende managementboekenschrijvers Steven Covey en Robert Quinn appelleren aan exact dezelfde ‘maakbare samenleving’. Ronduit schokkend is de claim, dat “slechts 2% van de gelovigen geroepen is om de Kerk te dienen.” Als kerken dat serieus zouden nemen, kunnen ze zich per direct opheffen, aangezien de overvloed aan bedieningen, gaven en talenten dan in wel heel weinig handen terecht zouden komen. Tekenend is dat Eberle en Garfield stellen n.a.v. Efeziërs 4 stellen, dat “de vijfvoudige bediening een onvolledig leiderschapsmodel is voor de kerk.” De vijfvoudige bediening wordt door de auteurs als in de categorie “priesters” geplaatst, jammer voor de profetische bediening. Die komt in het model van Moderne Koningen los te staan van de gemeente (we kennen er genoeg in Nederland), met alle gevolgen van dien. En hoewel de samenwerking tussen de rollen wordt voorgehouden, legt de boektitel de nadruk op de rol van moderne koning. Helaas hebben de schrijvers geen oog voor de mix die Paulus de gelovigen al voorhield: zowel een bediening in de gemeente hebben als een missie in de wereld, en dat alles door gewoon te leven, te werken, gezinnen te vormen en geld te verdienen. Ik kan Moderne Koningen niet anders aanduiden als ‘aantrekkelijk, maar gevaarlijk’. Toegegeven: een boektitel als “Dienaars van het Koninkrijk” of “Slaaf van Christus” klinkt – hoewel bijbelser – stukken minder aanlokkelijk.

Popularity: 5% [?]

De in Georgië als Ketevan Melua geboren, maar na haar verhuizing naar Engeland verhuisde en beter bekend staande als Katie Melua , is inmiddels 23 en begiftigd met een krachtige stem en prima songwriting skills. Haar debuut (Call Off The Search , 2003) zorgde meteen voor een top-40 notering en 1,8 miljoen verkochte exemplaren. Piece by Piece (2005) werd zelfs viermaal platinum. Het succes eiste een tol: de relatie met Luke Pritchard (lead singer van The Kooks ) werd verbroken. Dan kan een songwriter twee dingen doen: sad songs schrijven of het leven fris tegemoet zien. Geproduceerd door Mike Batt is Pictures het resultaat.

Pittoresque ballads, van Mary Pickford (Used to eat Roses), dat gelijkenis vertoond met The Beatles’ Eleanor Rigby tot In My Secret Life: donkerbruine doorkijkjes. Vijf ervan schreef Metula zelf, waaronder Spellbound en What I Miss About You. In My Secret Life werd samen met Leonard Cohen geschreven. If You Were A Sailboat is de eerste single en een goede intro van dit naar haardvuur en winternachten riekende album. If The Lights Go Out en Scary Films bevatten meer positiefs en humor. En hoewel het licht reggae-getinte Ghost Town een beetje out-of-balance is, mag het best ter afwisseling. De luchtige brasspartijen aan het eind van Ghost Town en in Dirty Dice zijn lekker. De met jazz, folk en acoustic overgoten ballads verdienen een replay. Voor liefhebbers van bijvoorbeeld Over the Rhine of Annie Lennox’s Songs of Mass Destruction is Melua een aanrader.

Popularity: 3% [?]

Twee opmerkelijke boeken verschenen onlangs, waarin enerzijds gezocht wordt naar de essentie, de wezenskenmerken, van leiderschap en anderzijds wordt de verwarring tussen leiderschap en management duidelijk. Essentie van leiderschap Willem Mastenbroek en Loek Wijchers redigeerden 20 korte praktijkgevallen over verschillende onderwerpen: Leiden van vergaderingen, resultaten verbeteren, onderhandelen, motiveren, beoordelen, organisatie-cultuur beinvloeden, team-ontwikkeling, selecteren, opleiden, marketing, werken met indicatoren, jezelf blijven ontwikkelen, veranderingen in gang zetten, planmatig werken, klantgericht sturen, cijfermatig inzicht, beleid en visie, innoveren en presenteren. In maximaal 2 A4tjes hebben de auteurs de essentie er voor u uitgelicht onder het motto “Doe wat werkt!” Ervaren managers geven hun visie in een bondig interview. Elk onderwerp wordt afgesloten met een samenvatting van de belangrijkste tips en aanbevelingen.  In mijn optiek staat hierin voornamelijk management (de dingen juist doen) centraal, uitgezonderd motiveren, jezelf blijven ontwikkelen, veranderingen in gang zetten, beleid en visie. Maar dan samengevat in 2 A4tjes te mager. Die ene essentie van leiderschap Marcus Buckingham pretendeert 1 essentie te hebben, maar beschrijft 3 essentiële aspecten van leiderschap: sterk managen, sterk leiden en permanent individueel succes. Andermaal een mengeling dus van management, leiderschap en persoonlijke effectiviteit. In een managementrol een onontbeerlijk trio, maar niet die ene essentie van leiderschap. Immers, zo zou elke leider manager zijn, en dat is gewoon niet zo.  De toelichting van de uitgever verwoordt de mix bij herhaling: “Wat doen managers eigenlijk en wat zouden ze moeten doen? Hoe kunt u effectief leiding geven? Wat verwachten werknemers van een leider? Hoe kunt u uw talenten verder ontwikkelen om permanent succes te bereiken? Buckingham bespreekt deze en andere vragen op een nieuwe en originele wijze. Zo komt hij tot verrassende inzichten, die de kern van leiding geven weergeven.”

Popularity: 4% [?]

Yann Martel won in 2002 de Booker Prize met dit boek . De schrijver geeft in de inleiding er blijk van met het aangereikte verhaal over de schipbreukeling Piscine ‘goud’ in handen te hebben. In een door de tijdgeest gemarkeerde mix van religie (Pi scharrelt rond in het rooms-katholicisme, hindoeisme en islam) en een jongensavontuur (hoe overleef je met een zebra, hyena en een Bengaalse tijfer op een reddingsloep in de Grote Oceaan?). Door dit boek zou je in God gaan geloven, zo claimt Martel, maar dat betwijfel ik. Zoals ook de Japanse onderzoekers aan het eind zo hun twijfels hadden, heb ik dat als lezer ook. Een aantal elementen is te toevallig om waar te zijn en er zit een te duidelijke structuur in het verhaal. Voorbeelden zijn het pas op de 2e dag beschrijven van hoe de boot eruit ziet, het plotselinge landen op een Mexicaans strand na de uitgebreide beschrijving van het ‘vleesetende algeneiland’ en het opvallend weinig ziek zijn van Pi. Aan karakterontwikkeling of andere roman-elementen ontbreekt het mijns inziens. Gemengde gevoelens dus bij dit wonderlijke boek.

Popularity: 2% [?]

Om een spontane associatie van ‘zoektocht naar een spirituele manier van leven’ met zweverigheid te verhelpen, zul je Henri Nouwen‘s postuum uitgebrachte opstellenbundel Pelgrimage moeten openen. Het bevat verrassende geestelijke inzichten en confronterende ontdekkingen. De zoektocht houdt in dat we de levende God van Liefde zoeken en vinden in een leven van gebed en aanbidding, het lezen van de Bijbel en ander geestelijk voer, het toevertrouwen aan spirituele leiding en volle dienst aan de armen en in goede gemeenschap. Klinkt als een doelgericht leven, toch? In De weg van de macht wordt het destructieve karakter van economische en politieke macht en misbruik van religieuze macht (het thema aan Gene Edward’s boekje Een leider naar Gods hart) afgezet tegen de macht die spreekt uit de weerloosheid van Jezus’ lijden en sterven en Gods macht die door Zijn liefde creativiteit en leiderschap losmaakt om het Koninkrijk gestalte te geven. In De weg van de vrede deelt Henri uit zijn omgang met de geestelijk gehandicapte Adam uit de Arkgemeenschap Daybreak. Er zijn is belangrijker dan woorden; relaties en afhankelijkheid gaan boven eigen gedachten en positie. In De weg van het wachten werkt Nouwen het verschil uit tussen wachten op God (zinloos en vermoeiend als in Samuel Beckett‘s Waiting for Godot) en het (ver)wachten van God, een belangrijk principe dat ook in Kerygma’s Discipelen van Jezus terugkeert in de leiderschapstraining van de gemeente. De Weg van leven en sterven spreekt van het mogen leven in de wereld als beminde zonen en dochters van God met de opdracht vruchtbaar te zijn. Vruchtbaarheid reikt verder dan zwakheid, achteruitgang of ouderdom, ja, zelfs verder dan de dood zelf. Bemoedigend leesvoer tijdens je levensreis!

Popularity: 3% [?]