Henk-Jan van der Klis

Is het gek om projectbetrokkenen een week op cursus te sturen om zich de spelregels eigen te maken? Werd en wordt niet regelmatig de spelleiding louter bij de projectleider neergelegd, die dan hoe dan ook altijd het haasje is? Wie is gebaat bij een niet functionerende stuurgroep, lijnmanagers die zonder pardon schaarse projectmedewerkers terugtrekken, of een project dat door de omgeving al bij voorbaat als mislukt wordt beschouwd?
Is het dan niet de kracht van een methode als Prince II om continu de bedrijfseconomische rechtvaardiging te zoeken in een actuele business case? Is ‘management by exception’ dan niet veel slimmer dan een maandelijkse stuurgroepvergadering, waarin de aanwezigen niet of net een berg papier hebben doorgeworsteld, zonder adequate maatregelen te kunnen treffen?
Valt Prince II te verwijten dat het tot spreadsheetmanagement leidt? Natuurlijk is een ‘issue’- of ‘risk log’ niet exclusief voorbehouden aan Prince II. Een kwaliteitsborgingfunctionaris zou zonder besef van de nieuwste ict-projectmanagementmethoden dezelfde maatregelen aanbevelen. Als het gevoel ontstaat alleen maar druk te zijn met lijstjes, past nuchterheid. Waarom doen we dit? Kan het efficiënter? Gebruiken we de juiste hulpmiddelen?
Door methoden als Prince II als ‘arrogant en zelfgenoegzaam’ te verwerpen, blijft de ict-branche achterlopen bij andere industrieën als elektronica en telecommunicatie. Juist de best practices uit de Britse telecomsector (‘stroperig’ in Keetels’ woorden) vormen de basis voor Prince II. Nee, het certificeren als Prince II Practicioner maakt je geen goede projectmanager. Prince II karakteriseren als ‘systeem om projectmanagement-kamergeleerden te maken’ of samen te vatten in de term ‘verwachtingsmanagement’ is onbezonnen.
Rest de vraag wat dan wel de oplossing is. Ofwel, als Prince II totaal ongeschikt is, wat dan wel?

Popularity: 4% [?]

Best leuk, maar je moet als niet-machine wel wakker blijven om op tijd jouw partijtje te spelen! Meer bands probeerden dit eind jaren ’80. Vermakelijk voor de kritische toeschouwer, als een drummer of toetsenist weer eens tegen de strak voorgeprogrammeerde drum- en begeleidingspartijen aan zit te spelen. Ondanks kwam ik in een internet nieuwsgroep de posting ‘use of drum computer in church service’ tegen. Het deed me denken aan de praktisch onbruikbare zo’n 10 jaar geleden zelf met een sequencer opgenomen Opwekkingsliedjes. Dat een gemeente begeleiden gewoon moeilijk is -we houden ons bij de samenzang gewoon niet aan maat & tempo- is een gegeven voor elke kerkmuzikant. Het maakt dan niet uit, of je kerkorganist bent, of meespeelt in een combo.

Overigens lijkt de gemiddelde organist te slapen, zozeer sleept hij de gemeente door een psalm, lofzang of geestelijk lied, dat terwijl het voor- en achterwaarts wiegen je op kerkorgelles toch echt bijblijft. Om in de afgesproken cadans te blijven, gebruikt de drummer of bassist een metronoom en het orkest een dirigent. Ik trek twee conclusies. 1. We hebben allemaal leiding nodig; die kunnen we niet aan machines overlaten. 2. Te strakke muzikale kaders knellen de creatieve geest. Twee luistertips in dat kader. Op de ‘luisterplaat’ Seven Hills giet Adrian Snell thema’s van zijn overbekende thema-albums in een ambient formaat. Op A Symphony of Hope laat Geoff Bullock door hem geschreven Opwekkingsliederen als The Power Of Your Love en The Heavens Shall Declare uitvoeren door het Symphony Orchestra of Prague. Dat klinkt heel anders dan een drum en gitaar, laat staan een geprogrammeerde synthesizer.

Popularity: 2% [?]