MR Tonne L Odom – Sade Evans: She will kill to be happy

sade evansThe subtitle of Sade Evans: She will kill to be happy, is no coincidence. In a quick and brutal kick-off of this book, Sade Evans not only loses her virginity but also kills her father and stepmother. In less than 10% on the go, the series of incredible actions turned me off to read any further.

Tonne Odom uses plain, graphic and simple sentences. Maybe others really will enjoy this explosive mix of lies, sex, murder, abuse, mistreatment and betrayal.

 

 

Eerste lustrum op Kennedymars Fryslan 2015

kmfryslandlogoDe Kennedymars Fryslân dwars door enkele mooie natuurgebieden van Noordoost Friesland was mijn vijfde na Hengelo (2014), Klarenbeek (maart), Hilversum (mei) en opnieuw Hengelo (juni). De 80km lange wandeling had een start en finish in dorpshuis De Nije Warf te Wouterswoude.

Door wegwerkzaamheden op de N381 tussen Smilde en Drachten moet ik over Groningen naar Wouterswoude. De laatste 20km zonder meer avontuurlijk in het pikkedonker. Slingerende wegen, wegspringende konijnen, klinkers en waterwegen zonder vangrail of hek direct naast de berm. Rond kwart voor 10 kom ik in de bomvolle sporthal, laat ik mijn e-ticket inscannen en luister ik naar Pietsje van der Heide (District 7) die het Friestalige Kennedymars lied en het praatje van wethouder Gerben Wiersma van de gemeente Dantumadeel. Bij deze Kennedymars geen huldiging van jubilarissen, wel hoge verwachtingen van een geheel nieuwe route.

Kennedymars Fryslan start vanuit sporthal De Nije Warf in WouterswoudeIets na tienen zet de groep van 255 deelnemers de pas erin, het pand uit en over smalle fietspaden naar het zuiden. In de berm fakkels, lantaarns en andere verlichting om de weg te wijzen. En na een paar kilometer wandelen merk je niets meer van de drukte en loopt iedereen z’n eigen tempo. Veel lokale mensen zijn nog op de been om ons succes te wensen, de stoet te bekijken en het vooral zelf ook heel gezellig te hebben.

Na 6km zou bij De Falom een eerste rustpost zijn. Op een rijtje Dixi’s na niets te beleven. Ik loop de volgende 9km op met een Friezin en wisselen wandelervaringen uit. Onderweg schitterende waterpartijen rond de natuur in aan de Valomstervaart, de weg naar Rinsumageest is lang en recht. Op bijna 15km wandelen een rustpost achter de boerderij van fam. De Vries in Rinsumageest. Met de volle maan is het ‘s nachts zelden nodig de zaklamp te gebruiken.

Bijna 7km verderop, na grotendeels een lange rechte – verkeersluwe weg –  in Birdaard in het MFC Het Spectrum nog een rust. In Ginnum, het is dan al na tweeën ‘s nachts, informeert een man of ik ‘lekker een eindje aan het wandelen ben’. Verderop heeft een stel een ledikant aan de weg gezet is is er met slaapmuts op aandacht aan het trekken. Kleine kerkdorpen op een terp. Op de Harstawei wijst een doedelzakspeler de weg naar Harsta Hoeve. Dan gaat het heus omhoog, over de terp Hegebeintum. Nog maar eens bij daglicht bezoeken. De 4e rust was op 29,4km in de sporthal Heechfinne van Ferwert. Hier spreek ik met enkele lokale jongelui, van wie er één zelfs weet waar Balkbrug ligt en een tijd in Zwolle op school heeft gezeten.

Dan gaat het naar het noordwesten via Boteburen, Blije en Vaardeburen. Het 40km punt in de sporthal De Ynset van Holwerd. Ik wissel m’n schoenen, sokken en neem nieuw proviand mee uit de hier door de organisatie gebrachte tas. Adriaan “ik haat wandelen” van den Dool trekt er de aandacht met zijn gestrekte benen. Ik zie hem overigens de rest van de tocht niet meer.

Zonsopgang in Noordoost FryslanWe lopen een eind tussen de schapen langs de Waddenzeedijk. Zigzaggend gaat het naar het volgende rustpunt 49,7km rust in café De Terp in Hantum. Aan de rechterhand ligt Dokkum, waar we vandaag keurig aan voorbijtrekken. Vóór me komt de zon langzaam op. Prachtige wolkenluchten. Na Niawier op 57,7km rust in café Veldzicht in Metslawier. Ik laat m’n benen masseren na een uiterst vriendelijk en overtuigend aanbod. Ik loop erna stukken lichter. Het helpt zeker om de druk van verstijfde benen op voeten niet tot springende blaren te laten komen. Aanrader!

Lange rechte wegen leiden naar Dorpshuis De Jister in Ee voor een 63,4km rust net buiten de historische dorpskern. Verder langs Engwierum naar het oosten. Vlak voor Dokkumer Nieuwe Zijlen houdt een man die wandelende makkers op de fiets tegemoet wil rijden hele verhalen in het Fries tegen me. Ik excuseer me voor m’n onderontwikkeld Fries, waarna het in het Nederlands verder gaat.

Sluis Dokkumerdiep Nieuwe Dokkumer ZijlenOp 68km rust in galerie, kunst- en eetcafé De Dream in Dokkumer Nieuwe Zijlen. De Dream ligt aan de kade van de oude zeehaven. Een mannenkoor bezingt de liefde voor Friesland. De monumentale sluizen herinneren aan de tijd vóór de afsluiting van de Lauwerszee in 1969. In 1985 is op deze locatie deels de film De Dream (van Pieter Verhoeff) opgenomen. Dan een lang jaagpad langs het Dokkumer Grootdiep. Riet, voorbij glijdende pleziervaartuigen, vriendelijke mensen en een bunzing die zich een paar maal voor me wil verstoppen. Een eind verderop komt een 20km dagwandeling loper een eind meelopen. Gezellig kletsen maakt plaats voor elkaar loslaten. Zijn tempo ligt nu toch echt hoger dan het mijne.

De rode loper bij finish Kennedymars Fryslan in WouterswoudeNet over de N910 is een rusttent op 76,5km ingericht met koffie, ranja, broodjes en fruit. Dat kan ik goed gebruiken. Het is buiten al best opgewarmd. De laatste kilometers gaan via Driesum terug naar Wouterswoude. De doorgaande weg naar de sporthal is afgezet en ik merk dat ik steeds sneller loop. De organisatie heeft de rode loper voor me uitgelegd, zodat ik in stijl kan finishen in 14u en 35 minuten. Een medaille en certificaat rijker. Het eerste Kennedy Walker boekje is voorzien van de 5e stempel. Hieronder de route.


Ik wacht nog op de finishfoto door Arthur van Driest. Sybe de Jong maakte ook een fotoverslag van deze Kennedymars.

Michelle Damiani – Il Bel Centro: A Year in the Beautiful Center

ilbelcentroThree years after Michelle Damiani and her family stayed in Umbria, Italy for a year, the author offered me a chance to read her memoir, while actually I was spending my summer holidays in Tuscany, ItalyIl Bel Centro: A Year in the Beautiful Center is a blog turned into book. An American family from Charlottesville, Virginia, delved many possible Italian cities to spend a sabbatical year, and found Spello to be that vibrant and attractive to go there in July 2012. Il Bel Centro is part travelogue. Not only did Michelle, her husband Keith (graphic designer) and their three children (Nicholas, Siena, and Gabe) plus two cats stay in Spello, they traveled to Rome, Florence, Venice, Paris, Brussels, and other places in Europe. Their three children went to school in Spello, learned Italian, became friends with locals and were part of all kind of cultural festivities throughout the year. Michelle is a food lover, enriched her knowledge of ingredients, pasta, meat, vegetables, local restaurants, and Italian customs. Of course meetings with people, from the local alley ladies, nurseries and doctors, teachers and shop owners take another important part of the book. Language and art lessons, flowers and landscape, past and present, religious and cultural festivals, performances and celebrations fill up the year. Quakers‘ faith meets Catholicism.

Il Bel Centro is lengthy, almost diary full of details, Italian words. Near the end of the year emotions rise, while the family had to decide whether or not stay, call Spello their permanent home, or rethink in the U.S. and come back again later. “This whole year illuminates one indelible truth. Pasta is good, love is better.”

 

About the author

Michelle Damiani is a freelance writer, clinical psychologist, and food lover currently living in Charlottesville, VA. Her heart, however, is in Spello, Italy, where she and her family spent a year growing accustomed to being fish out of water, grappling with the hardships of parenting on foreign soil, and ultimately cleaving into the soul of Italian village life. Before that year abroad, Michelle wrote short fiction–one of her stories was recently awarded first place in the Hook Short Fiction contest, juried by author John Grisham. While in Italy, she used the time that her children were in Italian public schools to write a blog about their experiences. The blog, Il Bel Centro, was awarded the bronze award for best Italian blog by Expatsblog. Once back in Charlottesville, she transformed the blog into a book, Il Bel Centro: a Year in the Beautiful Center, now available in print and e-book.

Jessie Clemence – If I Plug My Ears, God Cant Tell Me What to Do

plugearsAs Christians we often have a double standard when it comes to seeking God’s plan and obeying. Jessie Clemence wrote  If I Plug My Ears, God Cant Tell Me What to Do on this topic. She explains how you can seek God’s voice, understand and act upon it. Numerous examples of the strange, bizarre, humorous instructions God gave to people in the Bible, contemporary stories of Jessie’s blogging friends and other believers. Each chapter has a series of Bible verses and study questions for further research. Practice’s not forgotten. Clemence shares from her struggles, the perseverance that’s needed when waiting and execution take a long time. Writing this book was actually a six-year project. Her initial manuscript was rejected by a publisher, but got a second chance.

God provides, but doesn’t promise a smooth ride home. Her writing style is personal, in your face and funny without harming the seriousness of the topic. Being busy, not willing to hear God speak at all, seeking material goods instead of spiritual treasures can withhold you from seeing a part of God’s plan becoming reality. Jessie’s honest about her family life, child adoption, and female successful writers she tried to copy. The author is frank on personal debts, telling others about your calling, and the astonishing difference in American lifestyle compared to lots of other countries in the world. Clemence is eager to point out that faith is required, and you may not see fruits of what you sow right away. It still is a miracle why and how God implements His plan with mortal and stubborn children like us. Let’s learn to listen more.

https://www.youtube.com/watch?v=a0AYGDC5xBY

You may grab a free sample chapter here.

About the author
Jessie Clemence is a graduate of Western Michigan University with a degree in Family Studies. She has worked in the foster care system as a social worker and has published articles in Mary Jane’s Farm and Money Matters magazines. Previously she wrote There’s a Green Plastic Monkey in My Purse: And Other Ways Motherhood Changes Us.

I received a free review copy in exchange for a personal, honest review from publisher Discovery House via Netgalley.

Maakt management Scrum complex of vereist complexiteit Scrum een manager?

“Scrum is a framework for developing and sustaining complex products”, zo start de Engelstalige Scrum Guide (The Definitive Guide to Scrum: The Rules of the Game) van bedenkers Ken Schwaber en Jeff Sutherland. Een paar regels later: “Scrum is lightweight, simple to understand, difficult to master.”

Scrum Master is a “management” position. True or false?

Deze vraag wordt in het Professional Scrum Master I examen zo gesteld. Slechte vraagstelling met suggestieve aanhalingstekens. Management is zeker geen eenduidig begrip. En als je keurig de Scrum Guide hebt gelezen, zijn de Scrum Master, met de Product Owner en het Development Team de enige onderkende rollen. Bij “position” denk je in het Nederlands aan een hiërarchische functie. Juist over titels, specialisatie in subteams of eenlingenwerk is de Scrum Guide ten aanzien van het Development Team kraakhelder: niet aan de orde. Geen pikorde, het team is “self-organizing“, bepaalt het ‘hoe’ en is zo “cross-functional” ingericht, dat het zichzelf kan bedruipen waar het gaat om het realiseren van de Sprint Goal.

De feedback bij deze examenvraag luidt: “The Scrum Master manages the Scrum process. If the Scrum Master is not a management position, he or she may not have the influence to remove impediments. The Scrum Master does not manage the team.”

manager-454866_640In mijn optiek een discutabele verantwoording. Ja, in westerse ondernemingen hebben procesmanagers een eigen functie, titel en organisatorische positie gekregen. Ooit bedoeld om bedrijfsprocessen vloeiender te laten lopen met een soort van eigenaarschap op proces. In werkelijkheid resulteerde het vaak in loketten en allerhande afstemming tussen procesmanagers die de band met klant, product of dienst kwijtgeraakt waren.

En nee,

  • om een teamgeoriënteerd proces (lichtgewicht, eenvoudig te begrijpen, moeilijk te ‘overmeesteren’) te faciliteren, de rol van Scrum Master, is géén positie, titel, of iets dergelijks nodig. Dat dat wel gebeurd bij grote Nederlandse financiële dienstverleners, weet ik. Denken in rollen is dan weer verruild voor denken in positie, macht en hiërarchie.
  • om ‘impediments’ weg te nemen voor het Development Team heb je inderdaad invloed nodig. Het Development Team redt het namelijk niet op eigen kracht. Zelf zul je niet een toverstaf hebben om elk technisch, relationeel, of personeel probleem 1-2-3 op te lossen. Je moet dus de boer op, met mensen in de staande organisatie spreken, zien te achterhalen wie wanneer en hoe het probleem kan oplossen. Ik hoop dat je organisatie zo bewust voor Scrum gekozen heeft, dat de Scrum Master die met een probleem aankomt serieus genomen wordt zonder inspectie van het aantal strepen op de mouw.
  • omdat de Scrum Master geen team manager is, hoeft hij ook niet zo te heten.

Sampath Prahalad, volgens eigen zeggen Scrum guru, rechtvaardigt de management positie van de Scrum Master zo: “Scrum Master is definitely a management position, but of a different kind.

The Scrum Master does not manage people. The people are already self managed and self organized. Any attempt to manage the people in the team causes hurdles and does not help the team or their productivity.

So, what does the Scrum Master manage?

The Scrum Master manages

  • Resources: No.. No, not the human resources, but other physical and hardware resources. Ensures that the product development environment is in perfect condition. All licences and certificates taken care of, none of them expiring during the ongoing Sprint, etc.
  • Impediments and Risks: Manages the impediments effectively and keeps hacking at them to create a path forward for the team. Encourages the team to bring up any potential risks that could deter them from the Sprint goal.
  • Dependencies: Manages any dependencies with other product teams or other people external to the team.
  • Process adherence: Adherence to what process? The Scrum process framework that the team tailored to their advantage. Ensuring that the process is continuously tweaked for the benefit of the team.

So, the Scrum Master manages anything and everything that comes in the way of the product development team and threatens to deter them from focusing on their core strength: product development.”

De eerste, tweede en vierde reden zijn voor mij geen voldoende aanknopingspunt voor het formaliseren van een Scrum Master position. Het management van afhankelijkheden is bijzonder in de Scrum context. Als het team self-organizing en zichzelf bedruipend is, hoeven er geen afhankelijkheden met derden gemanaged te worden.

Is servant-leadership al niet moeilijk genoeg?

De Scrum Guide stelt: “The Scrum Master is a servant-leader for the Scrum Team”. De ander willen dienen, juist niet vanuit een hiëarechische positie of macht. Invloed hebben zonder indrukwekkende functietitel. Geen opstap naar een hogere functie met nog meer verantwoordelijkheid, maar ervoor zorgen dat je team zo efficiënt en effectief mogelijk kan blijven produceren.

Voor een theorie-examen dat ‘grounded in The Scrum Guide’ is, moet je practices ondergeschikt maken

blog-valkuil2De pest is, dat een 16 pagina’s tellende Scrum Guide voor veel auteurs, opleidingsinstituten en zelfgenoemde guru’s niet genoeg is. Boekenplanken vol met Scrum ‘theorie’ kun je inmiddels kopen. Zo werd me van Managament Plaza een 87 pagina’s tellende The Scrum Master Training Manual aangeboden. Zelf heb ik eerder ook diverse andere boeken over Scrum, Agile, Agile project management gelezen en besproken. Nu trof ik een terecht commentaar van Muhammad Ahmad aan op het Scrum.org forum: “You should focus only on Scrum guide. Some times reading too much is also not good. You must focus on Scrum guide and what ever discussed in scrum guide. I’ve read many books on scrum and agile but for the PSM, I focused scrum guide and avoided looking into with other books or guides. The reason for this is, most books focus on best practices, tools, and techniques for better execution but Scrum guide focus on Framework an that is the crux. PSM questions usually are tricky and you must be able to quickly spot in a question whether it is about framework and or is techniques etc.”

Als je een examen over een framework ‘by the book’ moet afleggen, is het belangrijk de gegroeide praktijk ondergeschikt te maken. Ervaring / intuïtie / inzicht kan helpen bij praktijkgerichte vragen, maar boek = boek. Zo werkt het bij veel examens. Voor de praktijk van alledag is een theoretische opfriscursus zinvol. Waarom doen we wat we doen? Kan het effectiever en efficiënter? Zijn we de wortels en het doel van een aanpak uit het oog verloren? Hoe voorkomen we een stammenstrijd en gaan we zorgvuldig om een framework dat alleen bestaat “in its entirety” te respecteren en waar nodig te zien als “container for other techniques, methodologies and practices.”?

Leestips

En wil je toch verder lezen, kijk dan de aanbevolen literatuur rond onderwerpen die rond Scrum spelen op scrum.org na. Want ‘master’ ben je niet na een paar dagen studeren en een examen.