Henk-Jan van der Klis

Greg Wilson, zoon van de generatie Van der Klissen die naar Zuid-Afrika geëmigreerd is, vroeg me deze week zijn aanbod tijdens het WK Voetbal (FIFA World Cup 2010) zijn huis te verhuren onder de aandacht van vrienden en familie te brengen. In Sandton, blijkbaar op 5 minuten afstand van de verblijfplaats van het Nederlandse elftal verhuurt hij zijn huis met 5 slaapkamers en cottage met nog eens 2 slaapkamers. Hieronder wat foto’s.

Data, huurpijs, etc. is in overleg. Heb je belangstelling, neem dan even contact op, leid ik je door naar de Wilsons.

Meer over het Wereldkampioenschap Voetbal vind je onder meer op Kaapstadmagazine.nl en Southafrica2010.nl.

Popularity: unranked [?]

Elf maanden geleden was ik bij het In The Name of U2 concert van U2NL in De Tamboer, Hoogeveen. Het enthousiasme heb ik kunnen overbrengen op mijn dierbare en eveneens U2 liefhebber Klazien. Gisteravond waren we samen bij U2NL in een uitverkochte grote zaal van het theater De Voorveghter in Hardenberg.

Ruim twee uur lang de grootste hits van een van ’s wereld succesvolste rockbands, uitgevoerd door een succesvolle tribute groep die de afgelopen jaren ruimschoots heeft bewezen het ultieme U2-geluid én -gevoel op de planken te kunnen zetten. Tot zover de reclame, wat meer telt is de eigen ervaring. Muzikaal was het weer goed voor elkaar, ook al is het Hardenbergse theater compacter dan de Hoogeveense Tamboer. Sander Brandsen (gitaar), Chuck Sterk (bas, zang), Ger Joosten (drums, zang) waren prima op dreef, helaas leek zanger Frank Wensink er een aantal malen minder bij te zijn, met name de eerste helft was hij te gehaast en liet hij hele frasen hangen of aan het gelukkig wel meezingende publiek.

De reis langs de vele U2 hits uit de afgelopen 3 decennia is keuzes maken en weglaten. Zoals I Will Follow, New Year’s Day, Where The Streets Have No Name, One, Mothers of the Disappeared, With Or Without You, Discothèque en No Line On The Horizon wel in de set list zaten, ontbraken van No Line On The Horizon hitsingles als Get On Your Boots en Magnificient. Van Diemens Land (net als vorig jaar zogenaamd voor het eerst gezongen door bassist Chuck Sterk) en In God’s Country kwamen voorbij. Van How To Dismantle An Atomic Bomb heb ik alleen City of Blinding Lights gehoord, Vertigo, All Because of You of Sometimes You Can’t Make It On Your Own waren ook aardig geweest. Van All You Can’t Leave Behind kwamen alleen Beautiful Day en Elevation voorbij. En naast One staan op Achtung Baby toch ook kanjers als Even Better Than The Real Thing, Until The End of the World, Mysterious Ways en Love Is Blindness, ach en zo kun je je eigen U2 trip down memory lane bewandelen op zoek naar juweeltjes.

Bij de uitgang vroeg één van de aanwezigen in onvervalst dialect (dus met meer klinkers dan in de schrijftaal), waarom Gloria niet gespeeld was. Out of Control, I Still Haven’t Found What I’m Looking For, Pride (In The Name of Love) en Bad wel, en sinds kort ingevoegd in het U2NL assortiment A Sort of Homecoming (ook van The Unforgettable Fire).

Als toegiften kwamen Sunday Bloody Sunday en 40 voorbij, ook 2 klassiekers. Het is 23u voor je ‘t in de smiezen hebt, een goed teken. De heren hebben hun eigen weblog, Youtube kanaal, @u2nl op Twitter en Hyves.

Related articles by Zemanta

• 21 reviews of All That You Can’t Leave Behind (U2) (rateitall.com)
• U2 in the Round, Fun With a Mission (nytimes.com)
• The 20 Best U2 Songs of All Time (pastemagazine.com)
• 13 reviews of How to Dismantle an Atomic Bomb (U2) (rateitall.com)
• U2 Announce New Remix Album Exclusively for Fan Club Members (rollingstone.com)
• 5 reviews of No Line On The Horizon (U2) (rateitall.com)

Popularity: 8% [?]

Vandaag deed ik mee aan de 27e editie van de Winterkwartet wandeling aflevering Diever. Deze door Wandelsportvereniging TIGO Wandeltochten uit Steenwijk georganiseerde tocht bood mogelijkheden om zowel de 5, 10, 15, 25 als 40km te verkennen. Ik heb, omdat het lange afstand wandelen afgezien van wat kerstwandelingen in het Reestdal in de late herfst en rond de kerst, weer een aantal maanden geleden was, het 25km parcours gekozen. Start en finish was bij Dorpsrestaurant De Lange aan de Kruisstraat in het Drentse Diever.

De MP3-speler was geladen met een bonte mix van Owl City, Chris Rice, Sixpence None The Richer tot 80’s disco mixes, Thousand Foot Krunch, Crumbächer en David Crowder Band. Lekker om op te lopen.

De wandeling voerde vanuit Diever via Dieverbrug naar Dwingeloo, het Planetron en het Nationaal Park Dwingelderveld naar theehuis Ansennervennen. Terug via Stroovledder (de locatie van de Economentop 2009, leuk om weer terug te zijn) om Dwingeloo heen naar de Drentse Hoofdvaart bij Oldendieverbrug. Vandaar met een bocht weer terug naar Diever zelf. De 23,35km rondde ik net binnen de 4u af. Het was fris (handschoenen geen overbodige luxe), dus lekker rustig zitten zat er niet in.

Helaas zaten er op beide voeten ook weer blaren, dat schijnt verplichte kost te zijn. No pain no glory, ofzo.

Op zaterdag 6 maart is het laatste deel van het winterkwartet, in Wilhelminaoord.

Popularity: unranked [?]

De opvolger van Til We See The Shore (2008) brengt het kwartet pianorockers Seabird uit Cincinatti (Ohio), bestaande uit de broers Aaron (zang/toetsen) en Ryan (gitaar) Morgan, Brandon Weaver (bas) en drummer Preston Lane opnieuw aan het water. Rocks Into Rivers bevat een dozijn pakkende melodielijnen, geproduceerd door Paul Moak (Mat Kearney, Sixpence None The Richer) en Matt Hales (a.k.a. Aqualung). De opnames werden verdeeld over respectievelijk The Smoakstack in Nashville en Ocean Studios in Los Angeles. Hoewel de Britpop / pianorock natuurlijk ook alweer een uitgemolken genre is, is opener en eerste single van het album, Don’t You Know You’re Beautiful toch gewoon een lekker nummer. Believe Me met wat meer rock in de aderen laat het bloed sneller stromen. Sing To Save My Life en Trust zijn té zeer Coldplay om echt te pakken. Hoewel Seabird tourt met David Crowder Band zul je op Rocks into Rivers moeten zoeken naar preken of overbekende worship frasen. The Good King met een wat nasale zeurstem van Aaron Morgan maakt plaats voor het liefdesliedje Baby I’m In Love, een luchtig gearrangeerd met een opvallende basloop. De fraaie akoestische gitaarballad This Ain’t Home en de mid-tempo op piano gebaseerde The Sound Of You And I met een uitnodiging mee te zingen schuift door in nog een emotioneel geladen ballad, Don’t Change A Thing. Met This Road hamert Aaron op piano het tempo weer omhoog. Finally Done Right laat de heren nog eenmaal rocken, waarna Morgan in de afsluitende title track (vorig jaar al op Flevo Festival gespeeld) hoog uithaalt. Rocks Into Rivers is een rijke verzameling liedjes, waarvan menig radioluisteraar zal kunnen genieten.

Popularity: unranked [?]

Het gratis beschikbaar stellen van de 20 jaar oude opnamen van Chosen zette The Violet Burning opnieuw in mijn spotlight. Ik was bij het 2 jaar jongere Strength (Bluestone Records) ingestapt en destijds (1989) dus Chosen, dat bij New Breed Records was uitgebracht, gemist. Het nu opnieuw horen van het debuutalbum verplichtte me tot recensie in retrospectief.

De nog piepjonge band uit Orange County, met Michael Pritzl, bassist Kirk Gentry, drummer Lonnie Tubbs en gitarist Shawn Tubbs. Onmiskenbare jaren ‘80 new wave invloeden in de gedreven opener There Is Nowhere Else en Rise Like The Lion, dat nog altijd verrassend strak en fris klinkt. If You Let Me pakt de funky beat op en zit qua arrangement dicht tegen Prince’s Kiss (1986) aan. The Cure, The Verve en Echo & the Bunnymen beïnvloeden de meer emotionele pop-punk en rocksongs, zoals de ballad I Will Always Stand By You, het dampende Love Is The Loaded Gun en het compleet met hamerslagen voorziene The Killing, waarin Pritzl het lijden en sterven van zijn Heer, Jezus Christus bezingt. The Last Ones, een kruising tussen The Killing en There Is Nowhere Else van in de new wave traditie van Steve Taylor bevat bovendien een lekkere gitaarsolo.

Funk meets rock in Groove Baby met Pritzl’s vocalen in een aan Mad At The World’s Roger Rose associërend emo-arrangement. The Choir lijkt wel Violet geschreven te hebben. Sweet Mercy is een signature song, zoals je die ook op Strength en latere albums veelvuldig tegenkomt. Heart Wide Open is wat vlakjes. De afsluiter New Breed Children Rise, een rockballad brengt nog eenmaal het koor bij de band. Uit volle borst klinkt het “I see the new day rise; The darkest world, the brightest skies; Let your new breed come forth; Let your spirit fall upon our lives; We are the fire; We are the souls; We are the children; We are yours.” Na 20 jaar nog steeds indrukwekkende worship, een volle generatie vóór bandjes die zichzelf ‘modern worship’ vinden maken en aanbidding van God combineren met rockmuziek.

Popularity: unranked [?]